ریشه کلمه ظلم کلا 315 بار در قرآن اومده.

ریشه کلمه ظلم در 59 سوره و 290 آیه قرآن اومده.

به نظر شما ظلم در قرآن به چه معناست؟

برداشت اشتباه از ظلم: بیشتر مردم فکر می کنند که ظلم فقط بدی کردن به دیگران است. در صورتی که ما دو نوع ظلم در قرآن داریم

  1. ظلم به خود: در قرآن بیشتر بر روی ظلم به خود تاکید شده و مجازات های شدیدی برای افرادی که به خودشان ظلم می کنند تعیین شده.
  2. ظلم به دیگران: تاثیری در سرنوشت دیگران نداره و دود این ظلم هم در چشم ظالم میره. مثل زلیخا (زن عزیز مصر) که به یوسف تهمت زد اما در نهایت یوسف عزیز مصر شد و بسیار ثروتمند و قدرتمند شد. یا مثل فرعون که قوم بنی اسرائیل را بردگی گرفت اما در نهایت خودش به همراه لشکریانش در آب غرق شدند و قوم بنی اسرائیل نجات پیدا کردند

نکته بسیار مهم: پس با توجه به آیات قرآن، ظلم به دیگران تاثیری در سرنوشت اونا نداره. شاید در کوتاه مدت چالش هایی براشون بوجود بیاره که اون چالش ها می تونه سبب پیشرفت شون بشه اگر مثل حضرت یوسف مومن و شجاع باشند.

عدو شود سبب خیر، اگر خدا خواهد.

پس نتیجه می گیریم که ظلم اصلی که قرآن در موردش صحبت کرده، ظلم به خود است.

قرآن << شرک >> را << ظلم عظیمی >> شمرده.

سوال مهم: آیا یک انسان مشرک، به کسی بدی کرده؟ حق کسی رو خورده؟ کسی رو کشته؟ جواب خیر است.

پس چرا خدا بهش میگه ظالم؟ وقتی یک انسان مشرک میشه و ایمانش رو به خدا از دست میده، تنها خودش آسیب میبینه.

هر چقدر که ایمان ما به خدا بیشتر باشه محکم تر قدم برمیداریم، سرمون همیشه بالاست و از هیچ چیز نمیترسیم

هر چقدر که ایمان ما به خدا کمتر باشه ترس ها و نگرانی هامون بیشتره.

وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَىٰ بَارِئِكُمْ ….. (بقره 54)

و هنگامی که موسی به قومش گفت: ای قوم من! شما با پرستش گوساله به خودتان ستم کردید، اینک به درگاه خدای تان توبه کنید ….. (بقره 54)

وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ ۚ وَلَا تُمْسِكُوهُنَّ ضِرَارًا لِتَعْتَدُوا ۚ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَٰلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ …… (بقره 231)

هنگامی که زنان را طالق دادید و زمان عده آنها فرارسید یا به شایستگی نگه شان دارید و یا به طرز پسندیدهای رهایشان کنید و هرگز به منظور زیان رساندن و تعدی کردن نگه شان ندارید و کسی که چنین کند به خودش ستم کرده است…… (بقره 231)

إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنْتُمْ ۖ قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ ۚ قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا ۚ فَأُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَسَاءَتْ مَصِيرًا (نساء 97)

فرشتگان به هنگام قبض روح کسانی که بر خود ستم کردند می پرسند: «چگونه بودید؟» [مستضعفان] جواب می دهند: «ما در زمین زار و زبون بودیم.» [فرشتگان]میگویند: «مگر زمین خدا پهناور نبود که مهاجرت کنید؟» جایگاه آنان [مستضعفان] دوزخ و سرانجامشان نامیمون است. (نساء 97)

قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنْفُسَنَا وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ (اعراف 23)

گفتند: خدایا! ما به خودمان ستم کردیم و اگر ما را نیامرزی و بر ما رحمت نیاوری زیانکار خواهیم بود. (اعراف 23)

سَاءَ مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَأَنْفُسَهُمْ كَانُوا يَظْلِمُونَ (اعراف 177)

چه بد مثلی دارند گروهی که آیات ما را تكذیب کردند. آنها به خودشان ستم کردند (اعراف 177)

أَلَمْ يَأْتِهِمْ نَبَأُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَ وَقَوْمِ إِبْرَاهِيمَ وَأَصْحَابِ مَدْيَنَ وَالْمُؤْتَفِكَاتِ ۚ أَتَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ ۖ فَمَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَٰكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (توبه 70)

آیا خبر پیشینیانی چون قوم نوح، عاد، ثمود و قوم ابراهیم و اصحاب مدین (قوم شعیب) و شهرهای زیر و رو شده (قوم لوط) به آنها نرسید که پیامبرشان با دلایل روشن به سوی آنها آمدند، خداوند به آنان ستم نکرد، بلکه آنها به خودشان ستم کردند. (توبه 70)

إِنَّ اللَّهَ لَا يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْئًا وَلَٰكِنَّ النَّاسَ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (یونس 44)

خداوند ذرهای به مردم ستم نمیکند ولی مردم به خود ستم میکنند. (یونس 44)

وَقَالَ الشَّيْطَانُ لَمَّا قُضِيَ الْأَمْرُ إِنَّ اللَّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِّ وَوَعَدْتُكُمْ فَأَخْلَفْتُكُمْ ۖ وَمَا كَانَ لِيَ عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ إِلَّا أَنْ دَعَوْتُكُمْ فَاسْتَجَبْتُمْ لِي ۖ فَلَا تَلُومُونِي وَلُومُوا أَنْفُسَكُمْ ۖ مَا أَنَا بِمُصْرِخِكُمْ وَمَا أَنْتُمْ بِمُصْرِخِيَّ ۖ إِنِّي كَفَرْتُ بِمَا أَشْرَكْتُمُونِ مِنْ قَبْلُ ۗ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (ابراهیم 22)

هنگامی که کار تمام شود شیطان میگوید: خداوند به شما وعده راست داد و من نیز به شما وعده های دادم و خلاف وعده ام عمل کردم، من بر شما تسلطی نداشتم جز این که دعوتتان کردم و شما پذیرفتید، بنا بر این مرا سرزنش نکنید، خودتان را سرزنش کنید، نه من فریادرس شما هستم و نه شما فریادرس من، از این که شما از پیش مرا شریک خدا ساختید، بیزارم، و برای ستمکاران عذاب سختی است. (ابراهیم 22)

الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ ۖ فَأَلْقَوُا السَّلَمَ مَا كُنَّا نَعْمَلُ مِنْ سُوءٍ ۚ بَلَىٰ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (نحل 28)

کسانی که به خودشان ستم کردند در مقابل فرشتگانی که جانشان را میگیرند سر تسلیم فرود می آورند که ما کار بدی نمی کردیم، آری مسلما خدا به کردارتان آگاه است (نحل 28)

هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمُ الْمَلَائِكَةُ أَوْ يَأْتِيَ أَمْرُ رَبِّكَ ۚ كَذَٰلِكَ فَعَلَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ ۚ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَلَٰكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (نحل 33)

گویی جز این انتظار دارند که فرشتگان به سراغ آنها بیایند یا فرمان پروردگارت فرا رسد. پیشینیان آنها هم همین روش را داشتند. خداوند به آنان ستم نکرد بلکه خود به خویشتن ستم کردند (نحل 33)

فَكُلًّا أَخَذْنَا بِذَنْبِهِ ۖ فَمِنْهُمْ مَنْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِ حَاصِبًا وَمِنْهُمْ مَنْ أَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ وَمِنْهُمْ مَنْ خَسَفْنَا بِهِ الْأَرْضَ وَمِنْهُمْ مَنْ أَغْرَقْنَا ۚ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَٰكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (عنکبوت 44)

ما هر کدام را بخاطر گناهش نابود کردیم: بر بعضی از آنها تندبادی را روانه کردیم و بعضی را فریاد مرگبار فرو گرفت و بعضی را در زمین فرو بردیم و بعضی را غرق کردیم، خداوند به آنها ستم نکرد بلکه آنها به خود ستم کردند. (عنکبوت 44)

مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ ۖ وَمَنْ أَسَاءَ فَعَلَيْهَا ۗ وَمَا رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ (فصلت 46)

آن کس که کاری شایسته کند به سود خود اوست و هر کس بدی کند به خویشتن بدی کرده است و پروردگار تو هرگز به بندگان ستم نمی کند. (فصلت 46)

نکته بسیار مهم: ما آیه هایی تو قرآن داریم که خدا به کسانی که مال یتیم را میخورند میگه ظالم.

إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَىٰ ظُلْمًا إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَارًا ۖ وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيرًا (نساء 10)

کسانی که اموال یتیمان را به ظلم و ستم می‌خورند، (در حقیقت،) تنها آتش می‌خورند؛ و بزودی در شعله‌های آتش (دوزخ) می‌سوزند (نساء 10)

همچنین خدا به کسانی که دیگران را مسخره میکنند یا از دیگران عیب جویی میکنند یا لقب بد روی دیگران می زارن، میگه ظالم 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَىٰ أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَاءٌ مِنْ نِسَاءٍ عَسَىٰ أَنْ يَكُنَّ خَيْرًا مِنْهُنَّ ۖ وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ ۖ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ ۚ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ (حجرات 11)

ای کسانی که ایمان آورده‌اید! نباید گروهی از مردان شما گروه دیگر را مسخره کنند، شاید آنها از اینها بهتر باشند؛ و نه زنانی زنان دیگر را، شاید آنان بهتر از اینان باشند؛ و یکدیگر را مورد طعن و عیبجویی قرار ندهید و با القاب زشت و ناپسند یکدیگر را یاد نکنید، بسیار بد است که بر کسی پس از ایمان نام کفرآمیز بگذارید؛ و آنها که توبه نکنند، ظالم و ستمگرند (حجرات 11)

اما سوال مهم اینه که:

آیا این فرد ظالم میتونه سرنوشت دیگران را تغییر بده؟ جواب صدرصد خیر است.

نه تنها نمی تونه کوچک ترین تغییری در سرنوشت شون ایجاد کنه بلکه با این کارش میتونه سبب رشد و پیشرفت شون بشه، به شرطی که مومن باشن و بر خدا توکل کنن و از هیج کس جز خدا نترسن. مثل حضرت یوسف که زلیخا (همسر عزیز مصر) بهش تهمت زد، تهدیدش کرد و… اما نتونست سرنوشت یوسف را تغییر بده و یوسف عزیز مصر شد.

اصلا این با عدل الهی منافات داره که کسی بتونه سرنوشت دیگران را تغییر بده.

سرنوشت هر کسی دست خودشه، اگر سرنوشت ما دست دیگران بود خدا چه طور می تونست در روز قیامت کارنامه اعمال مون را به ما نشون بده. و بر مبنای کارنامه اعمال مون ما رو وارد بهشت یا جهنم کنه.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید!

دیدگاهتان را بنویسید